Sinds wanneer is het zo?
ZUZ · Peter, de kroniekschrijver
Hoi. Ik ben Peter.
Ik schrijf de gesprekken op die mensen met elkaar voeren.
Ik laat je een beetje zien van wat ik heb opgeschreven.
01 — Toen er iemand naast je zat
Toen was dat helemaal niet vreemd. Zo leefde iedereen.
02 — En nu
Door duizenden swipen, voor een handvol matches.
Bij het eerste woord twijfel je: wat als ze me niet leuk vinden?
En dan stoppen de antwoorden.
Iedereen kiest en wordt gekozen, steeds weer, tot ze helemaal op zijn.
03 — Hoe is het zo gekomen
De mensen die je kon ontmoeten werden er miljarden.
Steeds minder vrienden die je aan iemand voorstellen, dus moest iedereen zelf kiezen.
Daar kwamen ook nog oplichters bij, dus nu wordt elke onbekende eerst met argwaan bekeken.
Maar er is één vreemd verslag.
Forenzen die met een onbekende praatten, hadden de prettigste rit.
Mensen zijn niet veranderd. We zijn alleen al dat kiezen in ons eentje gaan dragen.
04 — Deze keer laat je het aan mij over
Waarom was het toen zo makkelijk?
Ik breng die plek naast je terug. Deze keer niet in één buurt, maar over de hele wereld.
Kiezen wie bij je past en jullie naast elkaar zetten: dat doe ik. Geen zorgen over wie als eerste iets zegt.
Jij hoeft alleen maar te praten.
05 — Busan en Parijs
Er woont iemand in Busan. En iemand in Parijs.
Ze hebben elkaar niet gekozen. Ik heb ze alleen naast elkaar gezet.
Eerst als leeuw en konijn, precies vijf minuten. Ze vonden elkaar leuker dan ze dachten.
Daarna een kwartier over de seizoenen. Een opgelegd onderwerp, en toch kwamen ze snel dichter bij elkaar.
Toen dagenlang: een woordje onderweg naar het werk, een woordje voor het slapengaan.
Naarmate de tijd zich opstapelde, werden ze vrienden.
06 — Waarom ze elkaar konden vertrouwen
In een tijd waarin mensen anderen weinig vertrouwen, hoe gingen zij elkaar vertrouwen?
Waar je voorzichtig mee moest zijn, had ik al geregeld.
Zo was de plek naast je altijd al.
Ik heb hem alleen opnieuw gemaakt.
Ook jij krijgt zo'n plek naast je.
— Peter, de kroniekschrijver